" مثنـوی تا سقف هفتاد من "  

 

سپا س فزون هم ز بالا و پست

به چرخ آفرین ، داور هر چه هست

 

ز قعر زمین تا به اوج زحل

همو آفرید از دل نیست ، هست

 

خداوند جبار  و مافات جوی

ره جاکشان باز و خود قحبه پوی

 

خداوند دارا و آذر گشسب

بریدی سر شاخ و برۥبن نشست

 

خدای کلیم و خدای یَسوع

 

خدای شکم بارگی ، سدّ چوع

 

خدائی که یازد به دست ارقمد

چه خوش دست ریند به دول همه

 

 

□

 

 

توئی آنکه اوّل مرا زادی ام

به خشت افکندی و جان دادی ام

 

نگفتم به کس ، پیش خود ماندم این

می آوردی آخر یکی را زچین

 

اجاق ات که می گفت  ؛ کور است ، هان

خدائی تونه ، یا فلان بن فلان

 

یکی وصله بر وصله نا جور دوخت

ندادی چو ره ، پس به جبراش سپوخت !

 

 

□

 

 

هلا ای که خوانی همی این کلام

سر  کاری ای دوست ، حجت تمام

 

خداوند و ابلیس و انسان یکی است

چون او پاچه پاره در این دهر کیست

 

به ابواب منطق به زیر آردت

به ضرب اصول اش به جای آردت

 

زمانی که بیرون بباید کشید

توئی ، عمر رفته وهل مِـن مزید ٭

 

 

□

 

 

همه عمرام این مثنوی دیر شد

مراین طفل مکتب فگر، پیرشد

 

چه دشوار پوئی ، چه ها سنگلاخ

همی ماندم از فرق روید دوشاخ

 

فزون از سّه صد در هزارم همی

وپنچاه و اندی نه بیش و کمی

 

مرا پای رفتن به طی ی طریق

ره افتاد و خام از قطاع الطریق

 

به دل گفتم آنگاه فردات چیست

براین سفله آشوب ، آباد کیست

 

برانگیز فربادی از قعر جان

چه باک ار نماند زچون تو نشان

 

بیا بی نشانی بجوی از نشان

چونخل ات نشد ، پس نهالی نشان

 

من ام آنکه دفتر بشستم به آب

پی ناخدا ، خوش نشستم بر آب

 

یک ام زان مضامین به خاطر دراست

که میگفت "درزی مبادا خراست "

...

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

٭   اعراب در زیاد خواهی ی مستان گفته اند

 

 

                                                          نوامب2007   

درزی