صبح گاهان است
- حدودا ًپنج صبحی بیش یا کمتر -
چشم من باز وتن ام خسته است
چه موحش پنج صبحی، آی ...
- به رغم گ و گ لورکا و شاید احمد شاملو-
یکی با من بگوید خانه است این
یا قشون کاررا ساخلو !
بر نشیب بستر دوشین
چشم خواب آلوده ی این بنده را منزیل
*
کمی ابر سرشک ام را کند قندیل !
نرم می غلطد درون بستر پارین و پیرارین
گرم می لغزد زبان اش :
- اوی ... درزی جان !
- جان درزی جان ؟
- بازهم دیشب نخوابیدی ،
- چه گویم ، هیچ ... !
□
سحر چندی است دوترکه در رکاب صبحدم رفته است
هم از ۥنه تولحاف و بالشِ شب زنده داریها
به نیم از وادی ی خفت و به نیم دیگری هم از جهان خواب
دو باره مسئلت دارد جواب ارمن
جواب اش می دهم ، هان! - ای بلای جان درزی جان -
و پرسد باز
خود این تا سوسی یالیسمی که میگویند
چند یا چون است
مثل را چون توئی درزی ی شیرین کار
دل از بهر جه اش خون است ...
یکی منزیل وتااین حد سئوال انگیز
( خدارا رحمی ای مفمهوم بحث انگیز )
من این همزاد دیرین را چه باید گفت ...
کجایی آرزو ، برگرد
جواب اش را بنه در مشت!
□
داشت اول این کلاهم پشم
مرا خود با وبی پشم ام
خریدارانِ چندین بود
کنون ام خود کلاه ورنگ و پشم ام رفته است ازدست
شدیدن نخ نما گشته است
چه باید کرد...
پس این درزی وش محزون شیرین کار
گره بهر خدا از ابروان بردار ( وبر دلهای یاران زن )
مگر کم خواهد آیاشد زذرات جهان در لحظه ی تکوین
- دمی نزدیک ما بنشین -
اگر خواهی سحرگاهان کمی چالاک بر خیزی!
________________________________________
منظور
همان بنده منزل *